Beruchte gevangenis 'Sing sing', ziekte in 'We live in time' en oorlogsangst in 'Nesjomme'

Informatie over voorverkoop, toekomstige films en het lidmaatschap is te vinden op www.filmhuisveenendaal.nl. De voorstellingen zijn toegankelijk voor leden en niet-leden van het Filmhuis.

Shakespeare was een meester in het combineren van luchtigheid en tragedie. De toneelspelende gevangenen in de beruchte Sing Sing gevangenis doen niet voor hem onder. In het verhaal van de film Sing Sing is toneel hun uitlaatklep en levenslijn. Als een nieuwe gevangene wil dat ze een keer een blijspel gaan opvoeren in plaats van Hamlet, wordt dat een hilarisch zelfgeschreven script.

Dit onwaarschijnlijke verhaal is waargebeurd. De meeste sterren spelen zichzelf en het verhaal springt door tijd en ruimte alle kanten op, maar raakt spelers en publiek. De mannen praten over hun favoriete momenten, stellen zichzelf voor als hun personages en vertellen over wie ze het meest missen. Ze zijn meteen innemend als ze giechelen over het script en later tijdens de audities, maar vooral als ze zich volledig in hun rollen storten. Eén van de spelers zegt waarom de film overtuigt: "Wij zijn hier om weer mens te worden, om mooie kleren aan te trekken en rond te dansen. Om te genieten van de dingen die niet in onze realiteit bestaan."

In de romantische film We Live in Time, zijn Almut en Tobias, de twee hoofdpersonen, het perfecte filmliefdeskoppel.  Ze ontmoeten elkaar op een hartveroverende manier als zij hem met haar auto aanrijdt. Hij kwam, slechts gekleed in een badjas, uit een winkel waar hij ‘s nachts pennen ging kopen om zijn echtscheidingspapieren te ondertekenen. Hun dates zijn romantisch. Als hun schattige dochtertje wordt geboren lijkt hun geluk compleet. Dan krijgt Almut kanker. Dit had een tranentrekkende romance kunnen zijn, maar de twee perfecte acteurs, Florence Pugh en Andrew Garfield, omarmen het sentiment zonder eraan toe te geven, waardoor We Live in Time een verrassend geslaagde film wordt.

Nesjomme vertelt de realiteit van het Joodse leven in Amsterdam tussen de twee wereldoorlogen in de brieven van het fictieve personage Rusha, een jonge Joodse vrouw. De film verweeft archiefbeelden met Rusha’s verhalen over diamantbewerkers, handelaren, cabaretiers, en de ondernemers achter o.a. de Bijenkorf en Tuschinski. Nesjomme toont met welgekozen beelden en woorden de rijke bijdrage van de Joodse gemeenschap aan Amsterdam.